Loading...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ … ΑΣ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ.

Όποιο παιδάκι και αν ρωτήσεις θα σου πει πως η αγαπημένη του γιορτή είναι… τι άλλο, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά! Τα κάλαντα, οι λιχουδιές , τα δωράκια, τα στολίδια, τα λαμπιόνια, η γέννηση του Χριστού, ο ερχομός του Αϊ Βασίλη, όλη αυτή η εορταστική ατμόσφαιρα που μοιάζει με παραμύθι και ζωντανεύει μπροστά στα μάτια των παιδιών δικαιολογημένα λοιπόν να αποτελεί και την πιο αγαπημένη τους εορταστική περίοδο
Τι γίνεται όμως με εμάς, εσάς, τα… μεγαλύτερα παιδιά; Βιώνουμε την ίδια χαρά για αυτό το μαγικό, ανθρώπινο και θεϊκό μπορώ να πω… «παραμύθι»; Μάλλον όχι… κάθε πέρσι και καλύτερα… Δύσκολοι καιροί… στριμωγμένα νοικοκυριά… μαζεμένες εκδηλώσεις… σφικτά πορτοφόλια… κλειστοί άνθρωποι… άντε να τελειώνουμε θα έλεγα εγώ…
Δικαιολογημένα συναισθήματα αφού η περίοδος αυτή έχει καταντήσει να αποτελεί και την πιο καταθλιπτική στιγμή της χρονιάς τους. Γιατί; Το γιατί δεν χρειάζεται να σας το πω εγώ, το ξέρετε όλοι, το βιώνεται καθημερινά, το ζείτε έντονα, το παλεύετε, το αντιμετωπίζετε. Κρίση λέγεται… οικονομική, κοινωνική, πολιτική, επαγγελματική, οικογενειακή, σχέσεων, αντιλήψεων, ιδεών, περιβάλλοντος, υγείας, τέχνης, παιδείας.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε ανάλυση του γιατί… Ευθύνη έχει ένας και όλοι μας. Ο άνθρωπος. Που δεν φτιάχτηκε τέλειος και μέσα από την ιστορία του, την πολιτική, την κοινωνική, την προσωπική κυριεύτηκε και κυριεύεται από μη τέλεια μυαλά και συναισθήματα.
Δεν μπορούμε να χτίσουμε τον κόσμο από την αρχή γιατί κάποιος θεός θα πρέπει να μας παραδώσει τον πλανήτη μας πάλι από το μηδέν. Μπορούμε όμως να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας. Αυτογνωσία, αυτοπειθαρχία, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμός, αυτοκυριαρχία, θέληση, δύναμη, πίστη, στόχος, δράση, αγάπη, εξέλιξη. Εμείς είμαστε οι μικροί θεοί του εαυτού μας και απλά δεν το έχουμε καταλάβει. Εάν καταφέρουμε όλα αυτά και παράλληλα προσπαθήσουμε να συνυπάρξουμε και με τους συνανθρώπους μας προσφέροντας αυτά που εμείς κατακτήσαμε, τότε πιστεύω πως μπορούμε να αλλάξουμε και την ρότα μας που τώρα οδηγεί προς τη μιζέρια, την θλίψη, την απαξίωση, την εγκατάλειψη, την αναισθησία, τον ρατσισμό, την αδράνεια, την κοινωνία της ναρκωμένης νεολαίας την τέχνη του πρόστυχου και της ανωμαλίας, τον πρωταθλητισμό του ντόπινγκ, την πολιτική του τίποτα.
Κάποιος γνωστός κύριος της πόλης μας μου είπε… μάλλον θα πρέπει να περάσουμε ξανά ως λαός φτώχεια, πείνα και δυσκολίες ώστε να εκτιμήσουμε πράγματα, αξίες και καταστάσεις… Με όλο τον σεβασμό… ΔΙΑΦΩΝΩ. Δεν έδωσαν τόσους αγώνες οι πρόγονοί μας για να γυρίσουμε πάλι πίσω. Απλά και εσείς οι λίγο μεγαλύτεροι μην κάνετε την κριτική σας εκ του ασφαλούς. Όχι στείρα αντιπολίτευση και επαρχιώτικη καχυποψία (γενικότερα μιλάω) αλλά ουσία, αντιπρόταση, και επιτέλους διάθεση συνεργασίας στο αξιόλογο, το αληθινό, το ξεκάθαρα καλό. Έτσι απλά. Γιατί βαρεθήκαμε την κριτική του μηδενιστή και της τάχα μου κουλτούρας με το λακόστ μπλουζάκι, το σκληρό το βλέμμα και… την εξασφαλισμένη ζωούλα σας…
Λοιπόν η αισιοδοξία είναι η δική μου πρόταση, η προσωπική παιδεία και η σκληρή δουλειά σε ότι έχετε στοχεύσει και ότι καταφέρετε… απολαμβάνοντας το ταξίδι της ζωής με το αλάτι και το πιπέρι της γιατί κάθε μέρα πίσω δεν γυρνάει και μη ξεχνάτε ότι ο προορισμός είναι απρόβλεπτος…